Η αναπνοή αποτελεί τη θεμελιώδη βάση για τη φωνή και την ομιλία, καθώς η εκπνοή θέτει τις φωνητικές χορδές σε δόνηση και προσφέρει την απαραίτητη πίεση για την άρθρωση. Διαταραχές σε αυτή τη συνεργασία μπορούν να οδηγήσουν σε διάφορες διαταραχές της ομιλίας και της φωνής.

 

Σχέση μεταξύ αναπνοής και φωνής/ομιλίας

• Συντονισμός αναπνοής-ομιλίας: Κατά την ομιλία απαιτείται ελεγχόμενη, παρατεταμένη εκπνοή. Η ομιλία και η εκπνοή γίνονται συντονισμένα, ενώ η εισπνοή είναι σύντομη και συνήθως γίνεται από το στόμα.

• Πηγή δύναμης: Μη αποτελεσματική αναπνοή (π.χ. ρηχή θωρακική αναπνοή) οδηγεί συνήθως σε χαμηλή πίεση αναπνοής, κάνοντας τη φωνή αδύναμη, βραχνή ή με χαμηλή αντοχή.

• Κοιλιακή (διαφραγματική) αναπνοή: Η ιδανική αναπνοή για ομιλία είναι η κοιλιακή, όπου το διάφραγμα χαμηλώνει και η κοιλιά κινείται προς τα έξω, επιτρέποντας χαλαρή και ανθεκτική φωνητική παραγωγή.

 

Συμπτώματα:

• Ομιλία με υπολειπόμενο αέρα: Οι πάσχοντες συνεχίζουν να μιλούν παρόλο που ο αέρας έχει σχεδόν εξαντληθεί, με αποτέλεσμα η φωνή να ακούγεται πιεσμένη ή με έντονη εκπνοή (σαν ψίθυρος).

• Περιορισμοί στην αναπνοή κατά την ομιλία: Αυτό οδηγεί σε ασταθή ένταση (ομιλία που είναι πότε πολύ χαμηλή και πότε υπερβολικά δυνατή).

• Αλλαγές στον ήχο της φωνής: Βραχνή, τραχεία ή πιεσμένη φωνή, μέχρι και πλήρη απώλεια φωνής (αφωνία).

• Διακεκομμένος ρυθμός ομιλίας: Μονότονη, επιβραδυμένη ή κομμένη σε συλλαβές (σκανδιστική) ομιλία.

• Σύντομες φράσεις: Λόγω του χαμηλού όγκου αναπνοής, μπορούν να ειπωθούν μόνο πολύ σύντομες προτάσεις στη σειρά.
   

Διαταραχές λόγου και ομιλίας λόγω αναπνευστικών προβλημάτων ή λανθασμένου πρότυπου αναπνοής

Αναπνευστικές ασθένειες ή νευρολογικά ελλείμματα μπορούν να επηρεάσουν άμεσα την παραγωγή του λόγου:

• Δυσαρθρία: Σε νευρολογικές παθήσεις (π.χ. εγκεφαλικό επεισόδιο, Πάρκινσον) μπορεί να εξασθενήσει η μυϊκή δύναμη της αναπνοής και της άρθρωσης, με αποτέλεσμα ο λόγος  να είναι ασαφής, χαμηλής έντασης, μονότονος, με σύντομη αναπνοή.

• Δύσπνοια κατά την ομιλία (δύσπνοια στο λόγο): Οι πάσχοντες χρειάζεται να κάνουν συχνά παύσεις για να αναπνεύσουν, δεν μπορούν να σχηματίσουν μακροσκελείς προτάσεις και μιλούν πιο γρήγορα ή πιο ασαφώς για να αποφύγουν την έλλειψη αέρα.

• Διαταραχές φωνής (δυσφωνία): Η σχέση φωνής και αναπνοής είναι θεμελιώδης καθώς η φωνή είναι εκπνοή με ήχο. Η μη αποτελεσματική χρήση της αναπνοής μπορεί να προκαλέσει αυξημένη ένταση στην περιοχή του λαιμού, οδηγώντας σε βραχνάδα και φωνητική κόπωση.

• Παράδοξη κίνηση των φωνητικών χορδών: Οι φωνητικές χορδές κλείνουν κατά την εισπνοή αντί να ανοίγουν, προκαλώντας συριγμό, δύσπνοια και αισθήματα ασφυξίας.

• ​Νευρολογικές διαταραχές, (εγκεφαλικό επεισόδιο, ALS, νόσος  Πάρκινσον, πολλαπλή σκλήρυνση, ατροφία πολλαπλών συστημάτων, κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, εκφυλιστικές νόσοι) όπου ο έλεγχος και η εκτέλεση των κινήσεων της ομιλίας, συμπεριλαμβανομένης της αναπνοής, έχουν υποστεί βλάβη

• Χρόνιες πνευμονικές παθήσεις (ΧΑΠ, άσθμα).

• Διαταραχές φωνητικών χορδών

• Μυϊκές εντάσεις (λόγω άγχους ή λανθασμένης τεχνικής).